Storybook

Een grote Leeuw lag te slapen in de schaduw van een baobabboom toen een piepklein Muisje, dat met een zaadje in haar wangen naar huis snelde, recht over zijn neus liep.

De Leeuw werd wakker met een gebrul en sloeg zijn enorme poot op haar staart. „Nu zal ik je opeten omdat je me hebt gewekt," gromde hij.

De Muis beefde en piepte. „O alstublieft, machtige Leeuw, eet me niet op! Ik ben maar een klein dingetje en zou nauwelijks een hoekje van uw maag vullen. Spaar mij, en op een dag, misschien, kan ik u helpen."

De Leeuw tilde zijn poot op. Hij lachte zo hard dat de bladeren boven hem trilden. „Jij? Mij helpen? Wat een klein, dwaas wezentje ben je. Ga maar. De gedachte heeft me opgevrolijkt."

De Muis maakte een buiging en rende naar haar hol, en was weg voordat hij van gedachten kon veranderen.

Vele dagen gingen voorbij. De Leeuw ging op een ochtend jagen in het diepe woud en zag het zware net niet dat de jagers tussen de bomen hadden gespannen. De touwen sloten zich om hem. Hij brulde en wrong zich, maar hoe meer hij vocht, hoe strakker het net werd. Eindelijk lag hij stil, hijgend, en zijn gebrul vulde het hele woud.

In de verte hoorde het kleine Muisje het. Ze herinnerde zich de grote poot die van haar staart was opgetild, en ze rende naar het geluid toe.

Toen ze bij de Leeuw kwam, vond ze hem gebonden van manen tot staart. Ze stopte niet om bang te zijn. Ze klom op een touw en begon te knagen, haar scherpe tanden werkten gestaag. Ze knaagde één touw door, toen nog een, toen een derde. Uur na uur werkte ze, tot eindelijk het net openviel en de Leeuw vrij was.

Hij stond op en schudde het stof uit zijn vacht. Hij keek neer op het kleine wezen aan zijn voeten, en zijn ogen waren zacht.

„Klein Muisje," zei hij, „ik heb je uitgelachen. Ik had het mis. Ik zie nu dat zelfs een kleine vriend een grote koning kan redden."

De Muis glimlachte, en ze liepen samen naar de rand van het woud terwijl de zon opkwam.

Een vriendelijkheid is nooit verspild, hoe klein ze ook lijkt.