Storybook

Büyük bir Aslan, bir baobap ağacının gölgesinde uyuyordu ki yanaklarında bir tohumla evine acele eden minicik bir Fare, tam burnunun üzerinden koştu.

Aslan bir kükreyişle uyandı ve devasa pençesini onun kuyruğuna indirdi. "Şimdi beni uyandırdığın için seni yiyeceğim," diye homurdandı.

Fare titriyor ve cıyaklıyordu. "Lütfen, kudretli Aslan, beni yeme! Ben küçücük bir şeyim, midenin bir köşesini ya doldururum ya doldurmam. Beni bağışla, belki bir gün sana yardım edebilirim."

Aslan pençesini kaldırdı. Öyle yüksek sesle güldü ki üzerindeki yapraklar titreşti. "Sen mi? Bana yardım mı? Ne kadar küçük, akılsız bir yaratıksın. Hadi git. Bu düşünce beni neşelendirdi."

Fare reverans yaptı ve deliğine koştu, Aslan fikrini değiştirmeden gözden kayboldu.

Birçok gün geçti. Aslan bir sabah derin ormana avlanmaya gitti ve avcıların ağaçların arasına gerdiği ağır ağı görmedi. İpler etrafında sıkıştı. Kükredi ve kıvrandı, ama ne kadar mücadele ederse ağ o kadar sıkılaşıyordu. Sonunda nefes nefese, hareketsiz yattı ve kükremesi tüm ormanı doldurdu.

Uzaklarda, küçük Fare duydu. Kuyruğundan kalkan büyük pençeyi hatırladı ve sese doğru koştu.

Aslan'a ulaştığında, onu yelesinden kuyruğuna kadar bağlanmış buldu. Korkmak için durmadı. Bir ipin üzerine tırmandı ve kemirmeye başladı, keskin dişleri durmaksızın çalışıyordu. Bir ipi, sonra ikincisini, sonra üçüncüsünü kemirip kopardı. Saatlerce çalıştı, sonunda ağ açıldı ve Aslan serbest kaldı.

Ayağa kalktı ve tüyünden tozu silkeledi. Ayaklarının dibindeki küçük yaratığa baktı ve gözleri yumuşaktı.

"Küçük Fare," dedi, "sana güldüm. Yanılmışım. Şimdi görüyorum ki küçük bir dost bile büyük bir kralı kurtarabilir."

Fare gülümsedi ve güneş doğarken birlikte ormanın kenarına yürüdüler.

Bir iyilik asla boşa gitmez, ne kadar küçük görünürse görünsün.