Storybook

สิงโตตัวใหญ่กำลังนอนหลับอยู่ใต้ร่มเงาของต้นเบาบับ เมื่อหนูตัวจิ๋วซึ่งกำลังรีบกลับบ้านโดยมีเมล็ดพืชอยู่ในแก้ม วิ่งผ่านขึ้นมาบนจมูกของสิงโตพอดี

สิงโตสะดุ้งตื่นพร้อมส่งเสียงคำราม แล้วทุบอุ้งเท้าขนาดมหึมาลงบนหางหนู "เจ้าทำให้ข้าตื่น ข้าจะกินเจ้าเสีย" สิงโตคำรามขู่

หนูสั่นและร้องจี๊ด ๆ "ได้โปรดเถอะค่ะ ท่านสิงโตผู้ยิ่งใหญ่ อย่ากินฉันเลย ฉันเป็นเพียงสิ่งเล็ก ๆ จะกินฉันก็แทบไม่เต็มมุมท้องของท่าน หากท่านไว้ชีวิต สักวันบางทีฉันอาจช่วยท่านได้"

สิงโตยกอุ้งเท้าขึ้น มันหัวเราะดังจนใบไม้เหนือศีรษะสั่นไหว "เจ้าน่ะหรือ จะช่วยข้า เจ้าเป็นสัตว์เล็กกะจ้อยและโง่เขลาเพียงใด ไปเสียเถอะ ความคิดนี้ทำให้ข้าหายเซ็ง"

หนูโค้งคำนับแล้ววิ่งกลับรู และหายลับไปก่อนที่สิงโตจะเปลี่ยนใจ

หลายวันผ่านไป เช้าวันหนึ่งสิงโตออกล่าเหยื่อในป่าลึกและไม่ทันเห็นตาข่ายหนาที่นายพรานขึงไว้ระหว่างต้นไม้ เชือกรัดรอบตัวมัน มันคำรามและดิ้น แต่ยิ่งดิ้นมาก ตาข่ายก็ยิ่งรัดแน่น ในที่สุดมันนอนนิ่งหายใจหอบและเสียงคำรามของมันก็ดังก้องไปทั่วป่า

ห่างไปไกล หนูตัวน้อยได้ยิน มันนึกถึงอุ้งเท้าใหญ่ที่ยกขึ้นจากหางตนและวิ่งไปยังต้นเสียงนั้น

เมื่อมาถึงสิงโต หนูพบว่าสิงโตถูกมัดตั้งแต่แผงคอจรดหาง มันไม่หยุดเพื่อกลัว มันปีนขึ้นไปบนเชือกและเริ่มกัดแทะ ฟันคมของมันทำงานไม่หยุด มันกัดเชือกหนึ่งเส้น แล้วอีกเส้น แล้วเส้นที่สาม ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่ามันทำงาน จนในที่สุดตาข่ายก็เปิดออกและสิงโตก็เป็นอิสระ

สิงโตลุกขึ้นและสะบัดฝุ่นออกจากขน มันมองลงมาที่สัตว์ตัวเล็กที่อยู่ตรงเท้าและดวงตาก็อ่อนโยน

"หนูตัวน้อย" มันกล่าว "ข้าหัวเราะเยาะเจ้า ข้าผิดเอง ตอนนี้ข้าเห็นแล้วว่า แม้แต่เพื่อนตัวเล็กก็สามารถช่วยกษัตริย์ตัวใหญ่ได้"

หนูยิ้มและทั้งสองเดินเคียงกันไปจนถึงชายป่าในยามที่ตะวันขึ้น

ความเมตตาไม่เคยเสียเปล่า ไม่ว่ามันจะดูเล็กน้อยเพียงใด