Storybook

Wielki Lew spał w cieniu baobabu, gdy maleńka Myszka, śpiesząca do domu z ziarenkiem za pyszczkiem, przebiegła mu prosto po nosie.

Lew obudził się z rykiem i zatrzasnął swoją ogromną łapą na jej ogonku. „Teraz cię zjem za to, że mnie obudziłaś," warknął.

Myszka drżała i piszczała. „Och proszę, potężny Lwie, nie jedz mnie! Jestem tylko maleńką istotką i ledwo zapełniłabym kącik twojego brzucha. Oszczędź mnie, a pewnego dnia, być może, ci pomogę."

Lew uniósł łapę. Roześmiał się tak głośno, że liście nad nim zadrżały. „Ty? Pomożesz mi? Jakże małym, głupim stworzeniem jesteś. Idź już. Ta myśl mnie rozweseliła."

Myszka skłoniła się i pobiegła do swojej norki, i zniknęła, zanim mógł zmienić zdanie.

Minęło wiele dni. Pewnego ranka Lew wyszedł na polowanie do głębokiego lasu i nie zauważył ciężkiej sieci, którą myśliwi rozpięli między drzewami. Liny zacisnęły się wokół niego. Ryczał i wił się, ale im bardziej walczył, tym mocniej zaciskała się sieć. W końcu leżał nieruchomo, dysząc, a jego ryk wypełnił cały las.

Daleko mała Myszka usłyszała. Przypomniała sobie wielką łapę, która podniosła się z jej ogonka, i pobiegła w stronę dźwięku.

Gdy dotarła do Lwa, znalazła go związanego od grzywy do ogona. Nie zatrzymała się, by się bać. Wspięła się na linę i zaczęła gryźć, jej ostre ząbki pracowały bez wytchnienia. Przegryzła jedną linę, potem drugą, potem trzecią. Godzina za godziną pracowała, aż wreszcie sieć rozsunęła się i Lew był wolny.

Wstał i otrząsnął kurz z futra. Spojrzał w dół na małe stworzenie u swoich stóp, a jego oczy były łagodne.

„Mała Myszko," powiedział, „śmiałem się z ciebie. Myliłem się. Teraz widzę, że nawet mały przyjaciel może uratować wielkiego króla."

Myszka uśmiechnęła się i razem ruszyli ku skrajowi lasu, gdy wschodziło słońce.

Życzliwość nigdy nie idzie na marne, jakkolwiek mała by się wydawała.